نشانه های ظهور امام زمان

*.:علامت ظهور امام زمان(عج):.*

وقت ظهور آن حضرت معلوم نیست و مطابق روایات کسانی که وقت ظهور را تعیین کنند دروغگو شمرده شده اند.

در روایات نشانه های فراوانی به عنوان علائم ظهور آمده است که مربوط به مدت اندکی قبل از ظهور و مربوط به آستانه و آغاز ظهور است.

این نشانه ها بسیار زیاد است که جامع ترین آنها این است که هرج و مرج در همه دنیا مشهود میشود.

سراسر جهان پر از ظلم و جور و فساد میشود به طوری که در هر انقلابی معمولآ ظلم و فساد قبل از آن باعث انقلاب میگردد.

این موضوع در ضمن یک روایت جامع به طور مشروح بیان شده و امام صادق آن را در 119 ماده بیان نموده است و اینک ترجمه روایت:

1. هرگاه دیدى : حق بمیرد و طرفدارنش نابود شوند.

2. و دیدى که : ظلم همه جا را گرفته.

3. و دیدى که : قرآن فرسوده شده و درست معنى نمى شود.

4. و دیدى که : دین همچون ظرف تو خالى و بى محتوا شده است.

5. و دیدى که : طرفداران حق بر طرفداران باطل فائق شده اند.

6. و دیدى که : کارهاى بد آشکار شده و از آن نهى نمى شود و بدکاران بازخواست نمى شوند.

7. و دیدى که : چنان فسق و فجور آشکار شده که مردان به مردان و زنان به زنان اکتفاء مى کنند.

8. و دیدى که : افراد با ایمان سکوت کرده و سخنشان را نمى پذیرند.

9. و دیدى که : شخص بدکار ، دروغ گوید و کسى دروغ و نسبت نارواى او را رد نمى کند.

10. و دیدى که : بچه ها ، بزرگان را تحقیر کنند.

11.و دیدى که : قطع پیوند خویشاوندى.

12. و دیدى که : بدکار را ستایش کنند و او شاد شود و سخن بدش به او برنگردد.

13. و دیدى که : نوجوانان پسر ، همان کنند که زنان مى کنند.

14. و دیدى که : زنان با زنان ازدواج نمایند.

15. و دیدى که : مداحى دروغین از اشخاص ، زیاد شود.

16. و دیدى که : انسانها اموال خود را در غیر اطاعت خدا مصرف مى کنند و کسى مانع نمى شود.

17. و دیدى که : افراد با دیدن کار و تلاش نامناسب مؤمنین ، به خدا پناه مى برند.

18. و دیدى که : همسایه به همسایه خود اذیت مى کند و از آن جلوگیرى نمى شود.

19. و دیدى که : کافر به خاطر سختى مؤمن ، شاد است.

20. و دیدى که : شراب را آشکارا مى آشامند و براى نوشیدن آن کنار هم مى نشینند و از خداوند متعال نمى ترسند.

21. و دیدى که : کسى که امر به معروف مى کند خوار و ذلیل است.

22. و دیدى که : آدم بدکار در آنچه آن را خدا دوست ندارد ، نیرومند و مورد ستایش است.

24. و دیدى که : راه نیک بسته و راه بد باز است.

25. و دیدى که : خانه کعبه تعطیل شده ، و به تعطیلى آن استوار داده مى شود.

26. و دیدى که : انسان به زبان مى گوید ولى عمل نمى کند.

27. و دیدى که : مردان از مردان و زنان از زنان لذت مى برند. (یا مردان خود را براى مردان ، و زنان خود را زنان فربه مى کنند).

28. و دیدى که : زندگى مرد از راه لواط و زندگى زن از راه زنا تامین مى شود.

29. و دیدى که : زنان همچون مردان براى خود مجالس (نامشروع) تشکیل مى دهند.

30. و دیدى که : در میان فرزندان ، کارهاى زنانگى به وجود آید.

31. و دیدى که : زن براى زنا با مردان ، با شوهر خود همکارى کمک مى کنند.

32. و دیدى که : بیشترین مردم و بهترین خانه ها که زنان را بر بدکارى کمک مى کنند.

33. و دیدى که : مؤمن ، خوار و ذلیل شمرده شود.

34. و دیدى که : بدعت و زنا آشکار شود.

35. و دیدى که : مردم به شهادت ناحق اعتماد کنند.

36. و دیدى که : حلال ، حرام شود و حرام ، حلال گردد.

37. و دیدى که : دین براساس میل اشخاص معنى شود و کتاب خدا و احکامش تعطیل گردد.

38. و دیدى که : جرئت بر گناه آشکار شود و دیگر کسى براى انجام آن منتظر تاریکى شب نگردد.

39. و دیدى که : مؤمن نتواند نهى از منکر کند مگر در قلبش.

40. و دیدى که : ثروت بسیار زیاد در راه خشم خدا خرج گردد.

41. و دیدى که : سردمداران به کافران نزدیک شوند و از نیکوکاران دور شوند.

42. و دیدى که : والیان در قضاوت رشوه بگیرند.

43. و دیدى که : پست هاى مهم والیان براساس مزایده است نه براساس ‍ شایستگى.

44. و دیدى که : مردم را از روى تهمت و یا سوءظن بکشند.

45. و دیدى که : مرد به خاطر همبسترى با همسران خود مورد سرزنش قرار گیرد.

46. و دیدى که : مرد از بدکارگى همسرش نان مى خورد.

47. و دیدى که : زن بر شوهر نیست انجام مى دهد ، و به شوهرش خرجى مى دهد.

48. و دیدى که : مرد همسر و کنیزش را کرایه مى دهد و به غذاى پست (که از این راه بدست مى آورد) خشنود است.

49. و دیدى که : سوگندهاى دروغ به خدا بسیار گردد.

50. و دیدى که : آشکارا قمار بازى مى شود.

51. و دیدى که : مشروبات الکلى بطور آشکار بدون مانع خرید و فروش ‍ مى شود.

52. و دیدى که : زنان مسلمان خود را به کافر مى بخشند.

53. و دیدى که : کارهاى زشت آشکار شده و هر کس از کنار آن مى گذرد مانع آن نمى شود.

54. و دیدى که : مردم محترم ، توسط کسى که مردم از سلطنتش ترس دارند ، خوار شوند.

55. و دیدى که : نزدیکترین مردم به فرمانداران آنانى هستند که به ناسزاگوئى به ما خانواده عصمت علیهم السلام ستایش شوند.

56. و دیدى که : هر کس ما را دوست دارد او را دروغگو خوانده و شهادتش ‍ را قبول نمى کنند.

57. و دیدى که : در گفتن سخن باطل و دروغ ، با همدیگر رقابت کنند.

58. و دیدى که : شنیدن سخن حق بر مردم سنگین است ولى شنیدن باطل برایشان آسان است.

59. و دیدى که : همسایه از ترس زبان بد همسایه ، او را احترام مى کند.

60. و دیدى که : حدود الهى تعطیل شود و طبق هوى و هوس عمل شود.

61. و دیدى که : مسجدها طلاکارى (زینت داده) شود.

62. و دیدى که : راستگوترین مردم نزد آنها مفتریان دروغگو است.

63. و دیدى که : بدکارى آشکار شده و براى سخن چینى کوشش مى شود.

64. و دیدى که : ستم و تجاوز شایع شده.

65. و دیدى که : غیبت ، سخن خوش آنها گردد ، و بعضى بعض دیگر را به آن بشارت دهند.

66. و دیدى که : حج و جهاد براى خدا نیست.

67. و دیدى که : سلطان به خاطر کافر ، شخص مؤمن را خوار کند.

68. و دیدى که : خرابى بیشتر از آبادى است.

69. و دیدى که : معاش انسان از کم فروشى بدست مى آید.

70. و دیدى که : خونریزى آسان گردد.

71. و دیدى که : مرد بخاطر دنیایش ریاست مى کند.

72. و دیدى که : نماز را سبک شمارند.

73. و دیدى که : انسان ثروت زیادى جمع کرده ولى از آغاز آن تا آخر زکاتش ‍ را نداده است.

74. و دیدى که : قبر مرده ها را بشکافند و آنها را اذیت کنند.

75. و دیدى که : هرج و مرج بسیار است.

76. و دیدى که : مرد روز خود را مستى به شب مى رساند و شب خود را نیز به همین منوال به صبح برساند و هیچ اهمیتى به برنامه مردم ندهد.

77. و دیدى که : با حیوانات آمیزش مى شود.

78. و دیدى که : مرد به مسجد (محل نماز) مى رود وقتى برمى گردد لباس در بدن ندارد (لباسش را دزدیده اند).

79. و دیدى که : حیوانات همدیگر را بدرند.

80. و دیدى که : دلهاى مردم ، سخت و دیدگانشان خشک و یاد خدا برایشان گران است.

81. و دیدى که : بر سر کسبهاى حرام آشکارا ، رقابت کنند.

82. و دیدى که : نماز خوان براى خودنمائى نماز مى خواند.

83. و دیدى که : فقیه براى دین ، فقه نمى آموزد و طالب حرام ، ستایش و احترام مى گردد.

84. و دیدى که : مردم در اطراف قدرتمندانند.

85. و دیدى که : طالب حلال ، مذمت و سرزنش مى شود و طالب حرام ستایش و احترام مى گردد.

86. و دیدى که : در مکه و مدینه کارهائى مى کنند که خدا دوست ندارد و هیچ کس بین آنها و کارهاى بدشان مانع نمى شود.

87. و دیدى که : آلات موسیقى و لهو در مدینه و مکه آشکار گردد.

88. و دیدى که : مرد سخن حق گوید و امر به معروف و نهى از منکر کند ولى دیگران او را از این کار بر حذر مى دارند.

89. و دیدى که : مردم به همدیگر نگاه مى کنند ، (به اصطلاح چشم و هم چشمى مى کنند) و از مردم بدکار پیروى نمایند.

90. و دیدى که : راه نیک خالى و راه رونده ندارد.

91. و دیدى که : مرده را مسخره کنند و کسى براى او اندوهگین نشود.

92. و دیدى که : سال به سال بدعت و بدیها بیشتر شود.

93. و دیدى که : مردم و جمعیتها جز از سرمایه داران پیروى نکنند.

94. و دیدى که : به فقیر چیزى دهند که برایش بخندند ولى در راه غیر خدا ترحم کنند.

95. و دیدى که : علائم آسمانى آشکار شود و کسى از آن نگران نشود.

96. و دیدى که : مردم مانند حیوانات در انظار یکدیگر عمل جنسى بجا مى آورند و کسى از ترس مردم از آن جلوگیرى نمى کند.

97. و دیدى که : انسان در راه غیر خدا بسیار خرج کند ولى در راه خدا از اندک هم مضایقه دارد.

98. و دیدى که : عقوق پدر و مادر رواج دارد و فرزندان هیچ احترامى براى آنها قائل نیستند ، بلکه نزد فرزند از همه بدترند.

99. و دیدى که : زنها بر مسند حکومت بنشینند ، و هیچ کارى جز خواسته آنها پیش نرود.

100. و دیدى که : پسر به پدرش نسبت دروغ بدهد ، و پدر و مادرش را نفرین کند و از مرگشان شاد گردد.

101. و دیدى که : اگر روزى بر مردى بگذرد ولى او در آن روز گناه بزرگى مانند بدکارى، کم فروشىو زشتى انجام نداده ، ناراحت است.

102. و دیدى که : قدرتمندان ، غذاى عمومى مردم را احتکار کنند.

103. و دیدى که : اموال حق خویشان پیامبر صلى اللّه علیه و آله و سلم (خمس) در راه باطل تقسیم گردد و با آن قماربازى و شرابخوارى شود.

104. و دیدى که : به وسیله شراب ، بیمار را مداوا کنند و براى بهبودى بیمار آن را تجویز نمایند.

105. و دیدى که : مردم در مورد امر به معروف و نهى از منکر و ترک دین بى تفاوت و یکسانند.

106. و دیدى که : سر و صداى منافقان بر پا است ولى سر و صداى حق طلبان خاموش است.

107. و دیدى که : براى اذان و نماز مزد مى گیرند.

108. و دیدى که : مسجدها پر است از کسانى که از خدا نترسند و غیبت هم نمایند.

109. و دیدى که : شرابخوار مست ، پیش نماز مردم شود.

110. و دیدى که : خورندگان اموال یتیمان ستوده شوند.

111. و دیدى که : قاضیان برخلاف دستور خداوند قضاوت کنند.

112. و دیدى که : استانداران از روى طمع ، خائنان را امین خود قرار دهند.

113. و دیدى که : فرمانروایان ، میراث (مستضعفان) را در اختیار بدکاران از خدا بى خبر قرار دهند.

114. و دیدى که : بر روى منبرها از پرهیزکارى سخن مى گویند ولى گویندگان آن پرهیزکار نیستند.

115. و دیدى که : صدقه را با وساطت دیگران بدون رضاى خدا و به خاطر درخواست مردم بدهند.

116 . و دیدى که : وقت (اول) نمازها را سبک بشمارند.

117. و دیدى که : هدف مردم ، شکم و شهوتشان است.

118. و دیدى که : دنیا به آنها روى کرده.

119. و دیدى که : نشانه هاى برجسته حق ، ویران شده است.

در این وقت خود را حفظ کن و از خدا بخواه که از خطرات گناه نجاتت بدهد ...

برگرفته شده از ۞ پـایــگـاه مــجـازی مــذهـبـی آل یـاسـیـن ۞ aleyasin313.blog.ir

لام به تو ای مهربانترین مهربانان　　　　 سلام به تو ای بهتر از خوبان

با شنیدن صدای اذان احساس می کنم ندای روز قیامت را بخاطر می آورم وظاهر وباطن خود را برای اجابت این ندا آماده می سازم .چون کسانی که برای پاسخ به این ندا بشتابند همان ها هستند که در روز قیامت به لطف الهی ندا داده می شوند وقتی موذن اذان عشق را در گوش آسمان زمزمه می کند،عظمت حق را بر دلم می نشاند !! ووسوسه های شیطان را از دلم می رهاند.بانگ الله اکبر که سرمی دهد ستون قلبم از بزرگی یاد خدا می لرزد و ندایی از درون مرا می خواند« الا بذکر الله تظمئین القلوب» و می گوی که باید خوشتن را برای نماز آماده سازم.اگر انسان با شنیدن اذان دلش سرشار از شادی وسرور می شود وبا میل و رغبت اورا به پاسخ فرا می خواند باید بداند که در قیامت نیز به بشارت ورستگاری ندا داده خواهد شد به همین دلیل پیامبر (ص)می فرمایند: ارحنا یا بلال بها وبا لنداء الیها ؛ ای بلال !مارابا نماز وندای دعوت به آن (اذان)راحت ساز؛زیرا روشنی چشم آن حضرت درنماز بود اذان دعوت برای ملاقات است وهمان گونه که روز قیامت مردم برای عرضه بر خداوند فراخوانده می شوند.دردنیا نیز گویندگان اذان مومنان را به مجلس حضور ومعراج زیارت پروردگار فرا می خوانند.اگر معرفت انسان در این دنیا به حدی باشد که ازاین ندا لذت ببرد در آخرت نیز ازملاقات حضرت حق بی بهره نخواهد بود .زیرا معرفت دراین دنیا به منزله ی بذر مشاهده درآخرت است واگر براثر جهل، حال انسان به گونه ای باشد که این ندا اورا خوش نیاید این امر سبب خواهد شد که ندای روز قیامت نیز خوشاینداو نباشد واگردر این دنیا هنگام شنیدن اذان در زمره غافلان باشد حالش در قیامت مناسب با این غفلت خواهد بود ودر سایر مقامات دین و نوامیس شرع امر به همین منوال است زیرا انسان برهمان چیزی می میرد که برآن زندگی کرده وبرهمان چیزی محشور میشود که برآن مرده وجز آن چه در زمین دل کاشته چیز دیگری درو نخواهد کرد بنابراین کسی که هنگام نماز از وظیفه ی خود دربرابر پروردگار آگاه باشد وبداند که این امر لطفی عظیم از ناحیه ی حضرت حق نسبت به اوست مسلما روشنی چشمش درنماز خواهد بود وهمان گونه که مشتاق ومنتظر مجالس انس با دوستان خویش است نسبت به نماز وگفتگو با پروردگارش نیز چنین خواهد بود وهمان گونه که دعوت　دوستانش را برای حضور درچنین مجالسی می پذیرد اذان رانیز که به منزله ی منادی ذات اقدس حق است به گوش جان می شنود وپاسخ می گوید.با شنیدن((الله اکبر))دلم را متوجه عظمت و بزرگواری ذات اقدس الهی میکنم ودنیا وآنچه را درآن است کوچک می شمارم تا درتکبیرم دروغگو نباشم هرگاه ((لا اله الا الله)) را می شنوم هر معبودی جز اورا از لوح دلم محو　می کنم رسول خدا را حاضر دیده وبا رعایت آداب حضور آن بزرگوار با نیت خالص به رسالت آن بزرگوار گواهی می دهم هنگامی که به غار وآنچه موجب فلاح ورستگاری وبهترین اعمال است فراخوانده می شوم جانم را به حرکت در می آورم وقلب و قالبم را گسترش می بخشم .پس از این عهدم را با تکبیر وتعظیم ذات اقدس حق تجدیدمی کنم و همچنان که نمازخود را باتکبیراوآغازکردم با تکبیراو نیز پایان　می دهم و مبدا خود را از او وبازگشت خودرا به سوی او قرار داده وبرحول وقوه او اعتماد می کنم.پیامبر (ص) میفرماید:( اذا سمعتم الموذن فقولوا مثل ما یقول
 ثم صلوا علی فانه من صلی علی صلاه صلی الله علیه بها عشرا ثم سلوا الله لی الوسیله فانها منزله فی الجنه لا تنبغی الا لعبد من عبادالله و ارجو ان اکون انا هو فمن سال لی الوسیله حلت له الشفاعه

هنگام شنیدن اذان شما نیز کلمات اذان را تکرار کنید و جواب اذان را بدهید.سپس بر من صلوات بفرستید زیرا هر کس صلواتی بر من بفرستد پروردگار متعال ده رحمت بر او می فرستد بعدا وسیله را برای من از خدا طلب نمائید.وسیله درجه و مقامی است در بهشت که تنها به یکی از بندگان الهی عطاء می شود امیدوارم آن بنده من باشم و هر کسی که وسیله را برایم دعا کند مشمول شفاعت من قرار می گیرد. اما دعای وسیله که بعد از صلوات و بعد از اذان خوانده می شود این است:(الهم رب هذه الدعوه التامه و الصلاه القائمه ات محمدا الوسیله و الفضیله و ابعثه مقاما محمود الذی وعدته)

یه بار دوست دارم از تمام ورود ممنوع های شهر، عبور کنم!

امروز
نه خوب بود و نه بد
و نه بد بود و نه خوب

مِیلِ شدیدِ به هوا
سرگردانم کرد!

اگر دووم نیارم
انگِ بی عرضگی می خوره بهم
فکر کنم باید یک هفته بگذره تا دستم بیاد
چند مرده حلاجم.

من تو یه چیزایی بی عرضه ام
و بهش افتخار می کنم
اما اینجا فرق می کنه
نباید بی عرضه باشم.

چقدر دلم فریاد می خواد آخه خدایا
چرا گوشِ شنوایی پیدا نشد
و نخواستم بشه
چرا اینقدر نَفَسَم داره به قلبم چنگ می زنه

نگاه های منتظر و لبخندهای زیبا
من ازتون می ترسم
من از خوب بودن های لحظه ای ترسیدم
حالم رو بدتر از این چند وقته نکنید
صدام به گوشم نمی رسه
یه جایی بینِ راه
یکی داره خفه می شه
دست گیری کنید "آی آدم ها"

اگر رفتم
انگِ نیمه راهی نزنید
یکی بینِ راه داشت خفه می شد
رفتم که نجاتش بدم!

- دارم فکر می کنم که چرا من به یه خیال دلخوشم؛
بازگشت!

منبع این نوشته : منبع