شبیه برگ پاییزی ، پس از تو قسمت بادم.
خداحافظ ، ولی هرگز نخواهی رفت از یادم.
خداحافظ ، و این یعنی در اندوه تو می میرم.
در این تنهایی مطلق ، که می بندد به زنجیرم.
و بی تو لحظه ای حتی دلم طاقت نمی آرد.
و برف نا امیدی بر سرم یکریز می بارد.
چگونه بگذرم از عشق ، از دلبستگی هایم ؟
چگونه می روی با اینکه می دانی چه تنهایم ؟
خداحافظ ، تو ای همپای شب های غزل خوانی.
خداحافظ ، به پایان آمد این دیدار پنهانی.
خداحافظ ، بدون تو گمان کردی که می مانم.
خداحافظ ، بدون من یقین دارم که می مانی !!!
● سه‌شنبه 04 اسفند 1394 ● 17:18
● 4n2mf
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید